زمینه و هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی آموزش خودکارآمدی بر بهبود سازگاری و استرس تحصیلی دانش‌آموزان مبتلا به اختلال یادگیری ویژه انجام شد.
روش: روش پژوهش حاضر نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون، پس‌آزمون با دو گروه آزمایش و کنترل بود. جامعه آماری پژوهش را تمامی دانش‌آموزان دختر پایه ششم مبتلا به اختلال یادگیری ویژه در سال تحصیلی 1402- 1401 در شهر خلخال تشکیل دادند که با روش نمونه‌گیری خوشه‌ای چندمرحله‌ای، تعداد 30 دانش‌آموز انتخاب و در دو گروه آزمایش (15 نفر) و کنترل (15 نفر) گمارش شدند و پیش و پس از انجام مداخله به سیاهه سازگاری تحصیلی دانش‌آموزان دبیرستانی سینها و سینگ (1993) و پرسش‌نامه استرس تحصیلی ادراک شده زاژاکووا و همکاران (2005) پاسخ دادند. برای گروه آزمایش بسته آموزشی خودکارآمدی بندورا (1997) شامل 8 جلسه 90 دقیقه‌ای (1 روز در هفته) اجرا شد و گروه کنترل هیچ مداخله‌ای را دریافت نکرد. درنهایت داده‏‌ها با روش‌‏های آمار توصیفی و تحلیل کوواریانس با نرم‌‏افزار آماری SPSSv22 تحلیل شد.
یافته‌ها: یافته‌ها نشان داد که شرکت در جلسات خودکارآمدی در گروه آزمایش از پیش‌آزمون به پس‌آزمون منجر به بهبود نمره سازگاری تحصیلی و کاهش استرس تحصیلی شده است و بین میانگین نمره سازگاری و کاهش استرس تحصیلی دو گروه آزمایش و کنترل از نظر آماری تفاوت معناداری وجود دارد (0/001>P).
نتیجه‌گیری: با توجه به یافته‏‌های پژوهش به نظر می‌رسد که آموزش خودکارآمدی می‌‏تواند در بهبود سازگاری و کاهش استرس تحصیلی دانش‌آموزان مبتلا به اختلال یادگیری ویژه سودمند باشد.