سبک‌های فرزندپروری شامل ابعاد مختلفی نظیر حمایت، نظارت، تعیین مرزها، و تعاملات اجتماعی هستند که تأثیرات گسترده‌ای بر تجربه و رفتار تحصیلی فرزندان دارند. به عنوان مثال، سبک‌های حمایتی و دوستانه معمولاً با افزایش انگیزه تحصیلی، ایجاد اعتماد به نفس و بهبود تمرکز در کلاس درس همراه است، که این عوامل به طور مستقیم به پیشرفت تحصیلی مرتبط هستند. هدف اصلی این تحقیق بررسی رابطه بین سبک فرزندپروری و پیشرفت تحصیلی با نقش میانجی گری موفقیت تحصیلی بود. هدف تحقیق کاربردی و روش تحقیق در این مطالعه توصیفی از نوع همبستگی بوده و جامعه آماری از میان 300 نفر از والدین دانش آموزان دختر و پسر پایه ششم ابتدایی شهر ری در سال تحصیلی 402-401 و با استفاده از روش نمونه گیری گیری تصادفی و به روش خوشه ای انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها، پرسشنامه سبک های فرزند پروری بامریند(1967)، پرسشنامه پیشرفت تحصیلی هرمنس (۱۹۷۰) و پرسشنامه موفقیت تحصیلی ولز (2010) بود. روش تجزیه و تحلیل داده ها، با استفاده از آمار توصیفی و آمار استنباطی به کمک نرم افزار SPSS , PLS بود. یافته های تحقیق نشان داد که سبک های فرزندپروری و مولفه های آن (سهل گیرانه، مقتدرانه و مستبدانه) بر پیشرفت تحصیلی و موفقیت تحصیلی تاثیر دارد. نتایج حاکی از آن است که موفقیت تحصیلی بر پیشرفت تحصیلی تاثیر دارد. نتیجه آزمون سوبل نیز حاکی از آن است که موفقیت تحصیلی بین سبک های فرزندپروری با پیشرفت تحصیلی دارای نقش میانجی می باشد.