زمینه و هدف: این پژوهش با هدف سنجش اثربخشی بازی‌درمانی با شن بر بهبود سلامت روان و افزایش سرزندگی در کودکان پسر دبستانی شهر تهران انجام شد.
روش: روش پژوهش نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون–پس‌آزمون با گروه کنترل بود. نمونه شامل ۳۰ دانش‌آموز ۷ تا ۱۲ سال بود که با نمونه‌گیری خوشه‌ای چندمرحله‌ای انتخاب و پس از همتاسازی به‌صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) گمارش شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسش‌نامة سلامت روان کودکان جلینک و همکاران (1986) و مقیاس سرزندگی ذهنی رایان و فردریک (1997) بودند؛ پروتکل بازی‌درمانی با شن بویک و گودووین (۲۰۰۰) در ۱۰ جلسة هفتگی ۴۵ دقیقه‌ای برای گروه آزمایش اجرا شد و گروه کنترل مداخله‌ای دریافت نکرد. داده‌ها با آمار توصیفی و تحلیل‌های کوواریانس تجزیه و تحلیل شدند و مفروضه‌ها (کولموگروف–اسمیرنوف، لوین، بارتلت) برقرار بود.
یافته‌ها: نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد که پس از تعدیل پیش‌آزمون در گروه آزمایش نسبت به کنترل بهبود معناداری در سلامت روان و سرزندگی مشاهده شد.
نتیجه‌گیری: بازی‌درمانی با شن به‌عنوان مداخله‌ای مدرسه‌پذیر و کم‌هزینه، در بهبود سلامت روان و افزایش سرزندگی کودکان دبستانی اثربخش است و توصیه می‌شود در برنامه‌های حمایت روانی–آموزشی مدارس به‌صورت نظام‌مند به کار گرفته شود.