زمینه و هدف: پژوهش حاضر با هدف ارائه مدل ساختاری نقش میانجی نگرش به هوش‌مصنوعی در ارتباط بین سواد هوش مصنوعی و کیفیت آموزشی انجام شد.
روش: این پژوهش از نظر راهبرد اصلی، کمی، از نظر راهکار اجرایی، میدانی و از نظر تکنیک تحلیلی، توصیفی ـ همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه معلمان دوره ابتدایی نواحی چهارگانه شهر کرج در سال تحصیلی 1405-1404 بود که از میان آن‌ها، ٢٠٦ معلم با روش نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای انتخاب شدند. ابزارهای گردآوری اطلاعات شامل پرسشنامه‌های نگرش به هوش‌مصنوعی شپمن و رودوی (۲۰۲۰)، سواد هوش مصنوعی کارولسو و همکاران (2023) و کیفیت آموزشی موسوی و همکاران (1398) بود. روایی ابزارها با نظر اساتید علوم تربیتی و روان‌شناسی تأیید گردید. داده‌ها با استفاده از دو نرم‌افزار SPSS 22 و lisrel. 8.50و با روش مدل‌سازی معادلات ساختاری (SEM) تجزیه و تحلیل شد.
یافته‌ها: یافته‌ها نشان داد که مدل ارائه‌شده از برازش مناسب و مطلوبی برخوردار است (99/٢=x2/df، 92/0=GFI، 91/0=AGFI، 91/0=CFI، 93/0=NFI، 064/0=RMSEA) و مؤلفه سواد هوش مصنوعی به صورت مستقیم و غیر مستقیم از طریق مؤلفه نگرش به هوش مصنوعی بر کیفیت آموزشی معلمان تأثیر معنی‌دار و مثبت دارد (05/0>p).
نتیجه‌گیری: با توجه به برازش مناسب مدل ارائه شده، می‌توان اذعان داشت که ارتقای سواد هوش مصنوعی و تقویت نگرش مثبت نسبت به آن می‌تواند به بهبود کیفیت آموزشی معلمان و افزایش اثربخشی فرایندهای آموزشی منجر شود. از این رو لازم است در هدایت مهارت آموزشی معلمان به این مؤلفه‌ها و اثراتشان در مدارس توجه شود.