زمینه و هدف: رابطه والد–فرزندی نقش مهمی در رشد روانی و تحصیلی کودکان دارد. پژوهش حاضر با هدف تعیین نقش این رابطه در انگیزش و تاب‌آوری تحصیلی دانش‌آموزان دختر دوره ابتدایی در سال تحصیلی ۱۴۰۴–۱۴۰۳ به روش توصیفی–همبستگی انجام شد.
روش: جامعه آماری تمام دانش آموزان دختر مدارس دولتی و غیردولتی شهرستان نظرآباد بودند که نمونه‌ها 260 نفر به روش نمونه‌گیری خوشه‌ای چند مرحله‌ای انتخاب شدند. ابزارهای گردآوری داده‌ها پرسشنامه‌های والد– فرزند پیانتا، انگیزش تحصیلی هارتر و تاب‌آوری تحصیلی ساموئلز بودند. داده‌ها با استفاده از نرم افزار SPSS 26 و AMOS 24 تجزیه و تحلیل شدند.
یافته‌ها: یافته‌ها نشان داد که رابطه والد– فرزندی با انگیزش تحصیلی (82/0= r) و تاب‌آوری تحصیلی (63/0= r) دانش‌آموزان همبستگی مثبت و معنادار دارد. همچنین تحلیل همبستگی والد– فرزند با انگیزش درونی (62/0= r) و انگیزش بیرونی (58/0= r) و مهارت‌های ارتباطی (64/0= r)، جهت‌گیری آینده (60/0= r) و مثبت‌نگری (66/0= r) ارتباط مستقیم و معناداری را نشان داد. نتایج حاصل از تحلیل مسیر مشخص کرد که رابطه والد–فرزند اثر مستقیم، مثبت و معناداری بر انگیزش تحصیلی (88/0= β) و تاب‌آوری تحصیلی (48/0= β) دارد.
نتیجه گیری: ارتقای کیفیت ارتباط والدین با فرزندان می‌تواند با تقویت انگیزش و تاب‌آوری تحصیلی، زمینه‌ساز موفقیت پایدار تحصیلی و رشد روانی–اجتماعی کودکان شود.