زمینه و هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی آموزش گروهی ذهن‌آگاهی مبتنی بر کاهش استرس بر خودمراقبتی و امید به زندگی در بیماران مبتلا به دیابت نوع دو انجام شد.
روش: تحقیق حاضر جزء تحقیقات نیمه‌آزمایشی به روش پیش‌آزمون - پس‌آزمون همراه با گروه کنترل و مرحله پیگیری بود؛ جامعه آماری پژوهش حاضر را تمام بیماران مبتلا به دیابت نوع دو شهر گرگان در سال 1402 تشکیل می‌دادند که از این تعداد، 36 نفر از بیماران با روش نمونه‌گیری دردسترس به‌عنوان نمونه انتخاب و پس از همتاسازی در گروه آزمایش و کنترل به طور تصادفی جایگزین شدند. گروه آزمایش طی 8 جلسة دو ساعتی در 8 هفته تحت آموزش گروهی ذهن‌آگاهی مبتنی بر کاهش استرس جوادی و همکاران (1399) قرار گرفتند ولی گروه کنترل آموزشی دریافت نکرد. پیش، پس و یک ماه بعد از جلسات آموزشی، دو گروه پرسش‌نامه‌های خودمراقبتی توبرت و همکاران (2000) و امید به زندگی اشنایدر (1999) را تکمیل کردند. درنهایت داده‌ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس چندمتغیری تجزیه و تحلیل شدند.
یافته‌ها: یافته‌ها نشان داد که آموزش گروهی ذهن‌آگاهی مبتنی بر کاهش استرس، می‌تواند خودمراقبتی (F=318.54 ،ƞ²=0/85، P<0/0001) و امید به‌زندگی (F=177.87 ،ƞ²=0/85، P<0/0001) را در بیماران مبتلا به دیابت نوع دو بهبود دهد.
بحث و نتیجه‌گیری: آموزش گروهی ذهن‌آگاهی مبتنی بر کاهش استرس می‌تواند به‌عنوان درمان مکمل و تسهیل‌کننده در درمان بیماران دیابتی نوع دو استفاده شود و خودمراقبتی و امید به زندگی را در این بیماران بهبود بخشد.