زمینه و هدف: عملکرد دانش‌آموزان در مقاطع تحصیلی بالاتر تحت تاثیر موفقیت آن‌ها در مقطع پایین‌تر است. لذا، پژوهش حاضر با هدف پیش‌بینی عملکرد تحصیلی براساس خودتنظیمی هیجانی و خودکارآمدی تحصیلی در دانش‌آموزان ابتدایی انجام شد.
روش: پژوهش حاضر به روش مقطعی انجام شد. براساس روش نمونه‌گیری خوشه‌ای چند مرحله‌ای تصادفی 118 نفر از بین دانش‌آموزان پایه‌ی ششم ابتدایی منطقه‌ی 15 شهر تهران در سال تحصیلی 1403-1402 انتخاب شدند. برای جمع‌آوری داده‌ها از فرم اطلاعات جمعیت شناختی، پرسشنامه‌های عملکرد تحصیلی (1991)، سبک‌های عاطفی (2010) و خودکارآمدی تحصیلی (1999) استفاده گردید. از همبستگی پیرسون و رگرسیون به روش همزمان (Enter) جهت تحلیل داده‌ها استفاده گردید.
یافته‌ها: براساس یافته‌ها‌ی همبستگی پیرسون بین عملکرد تحصیلی با خرده مقیاس‌های خودتنظیمی هیجانی شامل پنهان کردن هیجان‌ها (0/46-=r، 0/001>P)، سازش با هیجان‌ها (0/54=r، 0/001>P) و تحمل هیجان‌ها (0/55=r، 0/001>P) و خرده مقیاس‌های خودکارآمدی تحصیلی شامل استعداد (0/52=r، 0/001>P)، کوشش (0/33=r، 0/001>P) و بافت (0/21=r، 0/05>P) ارتباط معناداری وجود دارد. علاوه بر این، براساس رگرسیون همزمان (Enter) خرده مقیاس‌های خودتنظیمی هیجانی شامل پنهان کردن هیجان‌ها (0/19-=β، 0/01>P)، سازش با هیجان‌ها (0/25=β، 0/001=P) و تحمل هیجان‌ها (0/27=β، 0/001>P) و خرده مقیاس‌های خودکارآمدی تحصیلی شامل استعداد (0/20=β، 0/01>P) و کوشش (0/17=β، 0/05>P) پیش‌بینی کننده‌های معنادار عملکرد تحصیلی بودند.
نتیجه‌گیری: بنابراین، خودتنظیمی هیجانی و خودکارآمدی تحصیلی بر عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان ابتدایی تاثیر دارد. لذا، پیشنهاد می‌گردد از آموزش‌های تقویت کننده‌ی خودتنظیمی هیجانی و خودکارآمدی تحصیلی در این مقطع جهت بهبود عملکرد تحصیلی آن‌ها استفاده نماید.