زمینه و هدف: رفتارهای خود آسیب‌رسان می‌توانند نشانه‌ای از مشکلات روانی عمیق‌تر باشند و شناسایی و درمان آن به منظور پیشگیری از عوارض جدی‌تر و بهبود کیفیت زندگی،ضروری است این مطالعه با هدف ساخت و اعتباریابی پرسشنامه رفتار‌های خودآسیب‌رسان در دانشجویان ایرانی انجام شد.
روش:پژوهش حاضر از نوع پژوهش‌های کمی و توصیفی است که در جامعه آماری دانشجویان دانشگاه‌های پیام نور استان یزد در سال 1402-۱۴۰۳ انجام شد.نمونه‌گیری به روش دواطلبانه انجام شد.ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه پریشانی روانشناختی کسلر و همکاران(۲۰۰۲) و افسردگی بک(1991) بود. داده‌ها با استفاده از نسخه 26 نرم‌افزار آماری spss و نسخه ۲۴ نرم‌افزار Amos مورد تحلیل قرار گرفتند.
یافته‌ها: نتایج تحلیل عاملی اکتشافی نشان داد پرسشنامه رفتار‌های خود آسیب‌رسان تک عاملی و دارای ۸ سوال است. همسانی درونی پرسشنامه از طریق محاسبه ضریب همبستگی هر یک از سؤالات با کل پرسشنامه محاسبه شد و در دامنه ۶۱۷/۰-۸۴۳/۰ قرار گرفت. نتایج نشان داد که بین پریشانی روانشناختی و افسردگی با پرسشنامه رفتار‌های خود آسیب‌رسان همبستگی مثبت و معنی‌داری وجود دارد (۰۱/۰>p) و این مسأله روایی ملاکی مطلوب پرسشنامه را نشان داد. نتایج تحلیل عاملی تائیدی نشان داد بارهای عاملی بالای ۴/۰، خطای تقریب (RMSEA) ۰۷۷/0، شاخص نیکویی برازش (GFI) برابر با ۹۱۵/۰، شاخص برازندگی تطبیقی (CFI) برابر با 906/0 و مقدار df /χ2 نیز ۲۸۵/۲ بدست آمد که از روایی سازه پرسشنامه پشتیبانی می‌کنند. مقدار آلفای کرونباخ نیز ۹۲۷/۰ بدست آمد که نشان‌دهنده پایایی مناسب پرسشنامه است.
نتیجه‌گیری: بر اساس نتایج این مطالعه، پرسشنامه رفتار‌های خود آسیب‌رسان ابزاری مناسب برای سنجش رفتارهای آسیب به خود است.