زمینه و هدف: سیاست، راهبرد و برنامه نظام‌های آموزشی در همه دنیا، بر رفع موانع و مشکلات موجود بر سر راه عملکرد تحصیلی یادگیرندگان و بهینه‌سازی و ایجاد شرایط مناسب برای رشد و پیشرفت آن است. پژوهش حاضر با هدف ارائه یک مدل ساختاری برای تبیین عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان براساس دو متغیر کلیدی، یعنی حمایت تحصیلی و خودپندارة تحصیلی انجام شد.
روش: روش پژوهش، توصیفی، از نوع همبستگی و بر پایة معادلات ساختاری بود. جامعه‌ آماری پژوهش از همة دانش‌آموزان دورة دوم متوسطه شهر مریوان در سال تحصیلی 1403-1402 تشکیل شده بود. براساس جدول مورگان با توجه به جمعیت بالای 2000 نفری جامعة آماری، تعداد 322 نفر به‌عنوان نمونه انتخاب شدند. در این تحقیق از روش نمونه‌گیری خوشه‌ای مرحله‌ای استفاده شد. برای جمع‌آوری داده‌ها از پرسشنامه حمایت تحصیلی (QSA)، خودپندارة تحصیلی (ASC) و عملکرد تحصیلی (EPT) استفاده شد. داده‌ها با استقاده از مدل معادلات ساختاری تحلیل شدند.
یافته‌ها: نتایج نشان داد که حمایت تحصیلی و خودپندارة تحصیلی به صورت مستقیم (001/0)، بر عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان تاثیر دارند. همچنین، مدل ساختاری با داده‌های پژوهش برازشی مناسب دارد و حمایت تحصیلی و خودپندارة تحصیلی توان پیش‌ینی 840/0 از تغییرات متغیر عملکرد تحصیلی را دارند.
نتیجه‌گیری: نتایج حاصل از این پژوهش، توصیه‌های کاربردی مهمی برای اولیاء و مدرسه دارد تا با حمابت‌های به موقع و مناسب و تعامل و همکاری هرچه بیشتر، موجبات افزایش امنیت و آرامش ذهنی و تحصیلی، و در نتیجه، شکل‌گیری خودپندارة مثبت تحصیلی دانش‌آموز را فراهم نمایند و باعث موفقیت و پیشرفت عملکرد تحصیلی یادگیرنده در فرایند تحصیلی شوند.