راهبردهای پژوهش در علوم تربیتی

راهبردهای پژوهش در علوم تربیتی

مقایسه اثربخشی مهارت آموزی کودک راه‌حل محور و روان‌نمایشگری بر رفتارسازشی دانش‌آموزان پسر کم توان ذهنی

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان
1 دکترای تخصصی گروه روانشناسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد اهواز، اهواز، ایران.
2 دانشیارگروه روانشناسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد اهواز، اهواز، ایران
3 استادیار گروه روانشناسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد اهواز، اهواز، ایران
چکیده
زمینه و هدف: هدف از این ﭘﮋوﻫش مقایسه اﺛﺮﺑﺨﺸﻲ مهارت آموزی کودک راه‌حل محور و روان‌نمایشگری بر رفتارسازشی دانش‌آموزان پسرکم‌توان ذهنی می‌باشد.
روش: این پژوهش از نوع نیمه‌آزمایشی دارای پیش‌آزمون-پس‌آزمون و گروه گواه می‌باشد. جامعه آماری مورد نظر از طریق نمونه‌گیری هدفمند از بین کودکان 12-9 ساله مراجعه کننده به آموزشگاه استثنایی امید در بازه زمانی02-1401 واقع در شهر ساری انتخاب شدند. نمونه پژوهش حاضر 45 کودک کم‌توان ذهنی خفیف بودند که به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و یک گروه گواه جایگماری شدند. گروه آزمایش اول در هشت جلسه60 دقیقه‌ای، هفته‌ای دوجلسه با پروتکل مهارت آموزی کودک راه‌حل محور و گروه آزمایش دوم در 10 جلسه90 دقیقه‌ای هفته‌ای دو جلسه تحت آموزش روان‌نمایشگری قرار گرفتند، درحالی که به گروه گواه آموزشی در آن بازه زمانی داده نشد. ابزارهای استفاده شده در این پژوهش پرسشنامه رفتار سازشی لیمبرت و همکاران می‌باشد. داده‌ها به شیوه تحلیل کوواریانس با استفاده از نرم افزار 26spss- تحلیل شده است.
یافته‌ها: یافته‌ها نشان داد، رویکرد مهارت آموزی کودک راه‌حل محور در مقایسه با رویکرد روان‌نمایشگری مؤثرتر است و بین رفتارسازشی گروه‌ آزمایش و کنترل تفاوت معنی‌داری وجود دارد (001/0= P).
نتیجه­گیری: می‌توان نتیجه گرفت رویکرد مهارت آموزی کودک راه‌حل محور و روان‌نمایشگری روشی کاربردی و اثرگذار در جهت افزایش رفتارسازشی است.
کلیدواژه‌ها