زمینه و هدف: هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه بین تیپ‌های شخصیتی با هوش معنوی و هوش هیجانی در دانشجویان بود.
روش: ‏ روش تحقیق از نظر هدف  بنیادی و از نظر گردآوردی داده ها توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری این پژوهش کلیه دانشجویان دانشگاه آزاد اسلامی گرگان در سال 1400-1399 به تعداد،12790نفر بودند. حجم نمونه با استفاده از جدول کرجسی و مورگان، تعداد 373نفر با روش نمونه گیری تصادفی در دسترس انتخاب شدند. ابزار جمع آوری داده ها پرسشنامه های  استاندارد تیپ شخصیتی آنیاگرام (1993)، هوش هیجانی بار-ان (1980)،  هوش معنوی استیونز (1996) بود. جهت تجزیه و تحلیل داده‌ها از روش آمار توصیفی (فراوانی و درصد فراوانی و میانگین) و استنباطی( تحلیل واریانس یک راهه) استفاده گردید.
یافته‌ها: نتایج نشان داد با توجه به ضریب اطمینان 95/0 وسطح معناداری آزمون مانوا (000/0) که از مقدار پیش فرض (05/0) کمتر است (05/0sig<)؛ فرض صفر(برابری میانگین هوش هیجانی و هوش معنوی در تیپ های شخصیتی) رد  و فرض مقابل (عدم برابری میانگین هوش هیجانی و هوش معنوی در تیپ های شخصیتی) پذرفته می‌شود. به عبارت دیگر، بین هوش هیجانی و هوش معنوی در تیپ های شخصیتی رابطه  معنی داری وجود دارد. 
نتیجه‌گیری: ویژگی‌های شخصیتی، چارچوبی پایدار برای نحوه پردازش اطلاعات، کنترل احساسات، برقراری ارتباط با دیگران و معنا دادن به تجربیات زندگی فراهم می‌کنند. افرادی که از شخصیتی منعطف‌تر، اجتماعی‌تر و مسئولیت‌پذیرتر برخوردارند، معمولاً از مهارت‌های هیجانی قوی‌تری برخوردار می‌شوند. همچنین این ویژگی‌ها زمینه‌ای را برای رشد ابعاد معنوی فراهم می‌کنند. بنابراین طبیعی است که میان این مؤلفه‌ها رابطه‌ای هم‌سو مشاهده شود.