زمینه و هدف: پژوهش حاضر با هدف آزمون الگویِ عِلّی کج‌روی سازمانی کارکنان اداری آموزش و پرورش بر اساس تعارض شغلی با میانجی‌گری بدبینی سازمان انجام گرفت.
روش: این پژوهش کمی و از نوع توصیفی- همبستگی بود. جامعه آماری این تحقیق کارکنان ادارات آموزش و پرورش اصفهان در سال تحصیلی 1404-1403 بودند. روش نمونه‌گیری از نوع اتفاقی (در دسترس) بود. حجم نمونه با توجه به مدل کرجسی- مورگان و با در نظر گرفتن خطای 05/0 =α، 125 نفر تعیین گردید. برای جمع‌آوری داده‌ها از پرسشنامه‌های کج‌روی سازمانی بنت و رابینسون (2000)، تعارض شغلی دوبرین (1985) و بدبینی سازمانی کالاگان (2009) استفاده شد. روایی ابزارها با نظر اساتید علوم تربیتی و روانشناسی تأیید گردید. داده‌ها با دو نرم ‌افزار Spss vs. 22 و lisrel. 8.50و با روش مدل معادلات ساختاری تجزیه و تحلیل شد.
یافته‌ها: نتایج نشان داد که مدل ارائه شده از برازش مناسب و مطلوبی برخوردار است (80/2= ،x2/df، 92/0= GFI، 91/0= AGFI، 91/0= CFI، 93/0= NFI، 082/0= RMSEA) و مؤلفه تعارض شغلی به صورت مستقیم و غیر مستقیم از طریق مؤلفه بدبینی سازمانی بر افزایش کج‌روی سازمانی کارکنان تاثیر معنی‌دار دارد(05/0>p).
نتیجه‌گیری: رفع تعارض شغلی کارکنان می‌تواند گامی مؤثر در جهت یاری رساندن به بخش سازمانی ادارات آموزش و پرورش برای انطباق هر چه بیشتر با انتظارات کارکنان، برنامه‌ریزی برای بهره وری آنان و پیشگیری و کاهش کج‌روی سازمانی کارکنان باشد که در نهایت، موجب ارتقای سطح دستیابی ادارات آموزش و پرورش به اهداف خود خواهد شد.